Jest piąta rano.
Leżę w łóżku, śpię.
Wibrujący telefon informuje mnie o wiadomości.
Odbieram ją i czytam: „Hej,
znalazłem w sieci nowy film.
Myślę, że chciałbyś to zobaczyć.
To chyba ten twój Luka”.
To przykuło moją uwagę.
Pomyślałem: „Super, znowu zabił jakiegoś kota”.
Otwiera się przeglądarka.
Widzę wideo.
Klikam „play”.
We wcześniejszych filmach na łóżku znajdowały się koty.
W tym pojawił się człowiek.
UWAGA: SCENY WYJĄTKOWO DRASTYCZNE
„Kurwa, co?”, myślę.
Rozbudziłem się do reszty.
Serce wali mi jak młotem.
Wyskakuję z łóżka,
biegnę do komputera, włączam go.
„Ruchy, komputerze”.
KONIEC INICJALIZACJI
Oglądam to na monitorze, na pełnym ekranie.
Jasna cholera!
Właśnie się obudziłam.
John Green przysłał mi link.
PATRZ
Pomyślałam...
„Co tu się, kurwa, dzieje?”.
Nie wiedziałam, co...
co powiedzieć.
Wiedzieliśmy, że tak będzie.
Nikt nam nie uwierzył, a teraz ktoś zginął.
NETFLIX — ORYGINALNY SERIAL DOKUMENTALNY
Jestem policjantem od 23 lat.
Czegoś takiego nie widziałem.
Historia pełna nieoczekiwanych zwrotów...
Recepcjonista otworzył zakrwawione pudło i znalazł odciętą stopę.
Opisali widok jak z horroru.
To robota osoby zdolnej do przeprowadzenia złożonego planu.
To historia jak z filmowego slashera.
Temu komuś zależało na rozgłosie.
Wszystko wrzucił do sieci.
Co było w filmie?
To nie do opisania.
Wygląda na to, że ten człowiek nie ma wielu przyjaciół.
...wróg publiczny numer jeden.
Jak trudno będzie go namierzyć?
Jak bardzo jest groźny?
Jak bardzo powinniśmy na siebie uważać?
To mistrz kamuflażu.
...możliwe, że przebrał się za kobietę.
Wydano międzynarodowy nakaz aresztowania
za zabójstwo.
Pojawiają się oskarżenia
dotyczące ignorowania niepokojących internetowych dowodów przez policję.
Zamieszczał straszliwe nagrania
przedstawiające tortury i zabijanie kotów.
Wideo miało tytuł 1 Szaleniec 1 Szpikulec.
Widać faceta przywiązanego do łóżka.
Następnie...
podejrzany się nad nim pochyla i...
głaszcze go po twarzy.
Podejrzany podnosi kamerę.
Widzimy twarz ofiary.
Teraz zmienia się ujęcie.
Podchodzi podejrzany.
Trzyma coś w ręku,
jakieś narzędzie, szpikulec.
Zaczyna dźgać.
Wiele razy, bez końca.
To trwa i trwa.
Ósma minuta.
Osiem minut i dziesięć sekund. Pojawia się mały szczeniak.
Czarno-biały piesek.
To takie smutne...
Zastanawiasz się, kim trzeba być, żeby zrobić coś takiego drugiej osobie.
Ciężko się na to patrzy.
Resztę trudno opisać.
To koszmarne.
TO DLA MNIE ZBYT WIELE
PRÓBUJĘ ODEJŚĆ OD KOMPUTERA
Oglądałem całe wideo raz za razem.
Pewnie ze 20 razy.
Przy każdym powtórzeniu mój umysł...
nie wierzył, że to prawda.
Zrobiliśmy to, co zawsze.
Rozpoczęliśmy analizę.
Szukaliśmy informacji, które pozwoliłyby nam rozpoznać Lukę.
NIE MOGĘ NA TO PATRZEĆ!
PROSZĘ, MUSISZ TO ZWERYFIKOWAĆ!
ZAJRZĘ, GDY DZIECI PÓJDĄ SPAĆ
Po pierwsze, film był bardzo w stylu Luki.
Podejrzany głaszcze ofiarę po twarzy.
Podobnie było z kotkami.
Luka pieścił swoje ofiary.
Piosenka w tle...
nosi tytuł „True Faith”.
ROZPOZNAJECIE?
Luka używał jej już wcześniej
w swoich fotoprezentacjach na YouTube.
ROZUMIEM CIĘ. TEŻ LUBIŁAM KIEDYŚ TEN KAWAŁEK...
Oczywiście zaniepokoił nas los tamtego człowieka...
ale skąd wziął się pies?
Co on tam robi?
Nie złapaliśmy faceta, gdy zabijał koty,
więc pies mógł być jego wiadomością do nas.
„Upiekło mi się, więc teraz robię to.
Wchodzę na kolejny poziom, zabijam człowieka.
Pies robi tu za hołd dla mojej przeszłości”.
Chciał nam powiedzieć...
„Walcie się”.
Teraz...
już wiem, że to Luka.
Nie muszę mu się przyglądać. Wiem, że to on.
Problem w tym,
że nie wiedzieliśmy, gdzie to się stało.
Luka był w Toronto, gdy zabijał koty,
ale nie wiedzieliśmy, czy wciąż tam był, i czy to tam nagrał nowy film.
Do kogo się zwrócić?
W oczach policji i prawa to się stało w internecie, więc...
Naszym jedynym kontaktem był tamten detektyw z policji w Toronto.
Napisaliśmy do niego.
PILNE!!!!
„Znaleźliśmy nowe wideo,
widać w nim zwłoki.
Jesteśmy pewni, że to robota Luki. Proszę to sprawdzić”.
Z GÓRY PRZEPRASZAM
Myślałem, że się tym zajmie.
Uznałem, że zrobiłem, co mogłem.
Prędzej czy później gruchną wieści o znalezieniu ciała.
Ustawiłam alert Google.
Niecierpliwie czekaliśmy, aż coś się wydarzy.
Na jakieś powiadomienie...
na naszych profilach.
Minął dzień i nic.
Siedzieliśmy i czekaliśmy.
„Nadal cisza”. „Jakieś wieści?”
„Czemu nie znaleźli ciała?”
Nie wiedzieliśmy, co zrobi Luka.
Jakbyśmy siedzieli na bombie zegarowej.
Chcieliśmy ją powstrzymać.
Bardzo się bałam. „Może jedzie po mnie? Wie, kim jestem.
Wie, gdzie pracuję”.
Byłam przerażona.
Pomyśleliśmy...
Ja pomyślałem, że film mógł nie powstać w Toronto.
Mógł zostać nagrany gdziekolwiek.
Przypomniałem sobie...
wideo, które powstało trzy miesiące przed zabójstwem.
Luka lubi tworzyć filmy o sobie.
Jest bardzo próżny i narcystyczny.
Musieliśmy obejrzeć te wszystkie filmy,
choć to koszmarna robota.
W jednym z nich mogło być nowe zdjęcie.
Dostałem wiadomość od Deanny:
„Na YouTube jest nowy film z Luką,
obejrzyj go”.
Jakoś w połowie zauważyłem nieznane mi dotąd zdjęcie.
Pytam Deanny: „Masz na myśli fotkę
z Luką na kamiennych schodach?”. A ona na to: „Tak”.
Było na niej kilka ważnych elementów.
Po pierwsze: drzewa.
Liście się jeszcze nie rozwinęły,
to początek wiosny.
To oznaczało, że zdjęcie jest świeże.
Po drugie: światła przy przejściu dla pieszych.
Wyróżniały się.
W Toronto takich nie ma.
Były czarne.
Te w Toronto są żółte.
Kwadratowe.
KANADYJSKIE ŚWIATŁA
MONTREALCZYCY
Bum.
Dostałam gęsiej skórki.
„Boże, on może być w Montrealu”.
Otworzyliśmy Google Maps
i cyfrowo wędrowaliśmy po ulicach.
Używając Street View,
przemierzaliśmy kolejno ulice.
Ja sprawdzam jedną ulicę, ona następną.
Ja sprawdzam tę, ona tamtą.
Ja – tę, ona – tamtą.
Nagle...
„Jasna cholera.
To te schody!”
Uniwersytet McGilla w centrum Montrealu.
Namierzyliśmy Lukę w Montrealu.
Musimy kontynuować poszukiwania, ale zupełnie nie znamy miasta.
To inna prowincja.
Inne sądownictwo, inna policja, wszystko.
Sporo czasu zajęłoby nam zyskanie wiarygodności w oczach policji.
Byliśmy tylko ludźmi z internetu.
Jesteśmy na tyłach naszego budynku.
5720 Decarie.
To był wtorkowy poranek. Zszedłem na dół.
Gdy zacząłem wynosić śmieci,
było pewnie około 9.30.
DOZORCA
Gdy zabrałem się do roboty, dostrzegłem stojącą z boku walizkę.
Moje podejrzenia wzbudziła kłódka.
Kłódka na starej walizce?
Kto wyrzuca coś takiego?
Wtedy zauważyłem larwy wyłażące z otworu na górze.
Pomyślałem, że komuś zdechł zwierzak,
a właściciel nie wiedział, co z nim zrobić.
Zaciekawiło mnie to. Postanowiłem otworzyć walizkę.
Była 10.15 rano.
Ktoś wezwał policję.
SIERŻANT CLAUDETTE HAMLIN WYDZIAŁ ZABÓJSTW, MONTREAL
Pierwszego dnia, gdy dostaliśmy wezwanie,
sądziliśmy, że czeka nas krótkie śledztwo.
Cóż, myliliśmy się.
Ktoś znalazł szarą walizkę
pod adresem 5720 Decarie Street.
Na miejscu były już...
taśmy.
Walizka leżała w uliczce za budynkiem.
Tamten zapach...
zwalał z nóg.
Zobaczyłam chmarę much
i mnóstwo robaków.
Rozstawiliśmy namiot,
by sprawdzić zawartość.
Jeden z techników otworzył walizkę.
Od razu rozpoznaliśmy
ciało białego mężczyzny.
Brakowało rąk,
nóg
i głowy.
Zobaczyliśmy wiele ran kłutych
na brzuchu ofiary.
Pomyślałam:
„Kto mógł zrobić coś takiego?”.
Media musiały dostać cynk.
Zjawiły się błyskawicznie.
Wreszcie: powiadomienie.
Zobaczyłam policyjny namiot.
Otwieram link
i czytam nagłówek...
„W Montrealu znaleziono tułów w walizce”.
Jasna cholera!
TO JEST POJEBANE
Usunęliśmy kłódkę i otworzyliśmy walizkę.
W środku był bezgłowy tułów.
Pomyślałam: „Kurwa, znaleźli”.
PIERDOL SIĘ, LUKA
Śledziliśmy to całą grupą
i myśleliśmy: „Cholera, to się dzieje naprawdę”.
To nie była już internetowa zabawa, tylko rzeczywistość.
Nie znamy jeszcze nazwiska ofiary. Wiemy tylko jedno: był białym mężczyzną.
CZEMU NAS NIE SŁUCHALI? OSTRZEGALIŚMY
Pisaliśmy do policji z Toronto przed znalezieniem ciała.
AŻ MNIE NOSI!
Jasne, że to się, kurwa, stało.
Ziściło się wszystko, co przewidzieliśmy.
Oczywiście odezwaliśmy się do montrealskiej policji.
Mieliśmy dla nich informacje,
ale oni nie odpowiadali.
W końcu, na Twitterze...
Wkurzyłam się na nich i trochę mnie poniosło.
DLACZEGO NAS NIE SŁUCHACIE?!?
„Komuś może teraz coś grozić, a wy mnie, kurwa, ignorujecie”.
NIE WIERZĘ
„Mam dla was pełno szajsu”.
I JAK TU SIĘ NIE WKURWIĆ?
Dawałam im to za darmo, a nikt nie odpowiedział.
Może śledztwo tak ich pochłonęło,
że nie mieli czasu na nerdów z internetu?
Nie byliśmy wiarygodni.
MAM OCHOTĘ GŁOŚNO PRZEKLINAĆ
ZAŁAMANA, SMUTNA, ZŁA, PRZERAŻONA
Za walizką leżało mnóstwo worków ze śmieciami.
Łącznie 33 torby.
Zauważyłam brązowawą ciecz
wyciekającą spod worków.
Czułam, że to krew.
Sprawdzaliśmy worki jeden po drugim.
Znaleźliśmy butelkę po winie.
Wygnieciony plakat.
Żółtą koszulkę.
Był też martwy szczeniak.
Czarno-biały piesek.
W końcu na coś natrafiliśmy.
To była pościel poplamiona krwią.
Wreszcie coś mieliśmy.
Były też dokumenty.
Prawo jazdy wydane w Ontario.
Rachunki z apteki.
Na obu wydrukowano nazwisko:
Luka Rocco Magnotta.
Nie miałam pojęcia, kto to.
Nie znałam tego nazwiska.
Na rachunku był także adres:
5720 Decarie Street, mieszkanie 208.
Uznałam, że zawartość worków
i tamtej walizki pochodzi z mieszkania 208,
a Luka Rocco Magnotta może być naszą ofiarą.
Wysłałam jednego z funkcjonariuszy...
To nie było przeszukanie, miał tylko zajrzeć do mieszkania.
Nic. Mieszkanie było czyste.
Proste meble.
Na stole stała...
butelka lemoniady.
Łóżko z brązową narzutą.
Jednak funkcjonariusz nabrał podejrzeń.
Powiedział, że pachniało tam chemikaliami.
Ale nikogo tam nie było, więc zamknęliśmy mieszkanie.
Potrzebowaliśmy nakazu przeszukania.
SIERŻANT ANTONIO PARADISO WYDZIAŁ ZABÓJSTW, MONTREAL
Przełożeni poinformowali mnie o znalezieniu tułowia w walizce
i wysłali mnie do budynku na ulicy Decarie.
Spytałem zarządcę o kamery monitoringu.
Powiedział, że mają dwie.
Jedna z nich znajdowała się z przodu, nagrywała wchodzących i wychodzących.
Druga była w piwnicy, tam, gdzie ludzie wynoszą śmieci.
Dozorca powiedział, że walizka była w uliczce,
zanim wywiózł śmieci.
Warto było od tego zacząć.
Zaczęliśmy przeglądać nagrania
z odpowiedniego przedziału czasowego, by zobaczyć, kto wystawił walizkę.
Pojawił się pewien osobnik.
To było 25 maja, około 2.47 nad ranem.
Ktoś wyrzuca coś i odchodzi. To młody mężczyzna pod trzydziestkę.
Ma na sobie żółtą koszulkę.
Zwrócił naszą uwagę, bo znalazł się tam późno w nocy.
Jest po drugiej, większość ludzi wtedy śpi.
Ludzie wynoszący śmieci
zwykle zabierają wszystko za jednym razem.
Ten ktoś wraca wielokrotnie.
Teraz jest godzina 4.02. Facet wracał już ze 20 razy.
Wciąż przeglądałam śmieci.
Znaleźliśmy śrubokręt pomalowany metaliczną farbą,
tak, by przypominał szpikulec do lodu.
Znaleźliśmy nóż...
oblepiony kawałkami skóry i krwią.
Była też piła...
i, wreszcie, części ciała.
Znaleźliśmy nogi
i ręce.
Jednak, o dziwo...
brakowało dłoni,
stóp i głowy.
Nie znaleźliśmy ich.
Zastanawialiśmy się, co się jeszcze wydarzy.
Rozpoczynamy dziś od złowieszczych wieści ze stolicy.
Policja bada dwie tajemnicze przesyłki
zaadresowane do siedziby Partii Konserwatywnej.
Recepcjonista otworzył zakrwawione pudło
i znalazł odciętą stopę.
Zakręciło mi się w głowie. Pomyślałam...
„Co to ma znaczyć?”.
Lewą stopę zawinięto w różowy papier ozdobny.
Dołączono do niej list,
a właściwie wiersz.
„Na górze róże, na dole sosna,
policja cię tylko...
po zębach rozpozna. Suko”.
Sprawą zajmują się nasi najlepsi ludzie.
Tylko to mogę państwu powiedzieć.
SZLAG
Koleś wysłał premierowi Kanady
pierdoloną ludzką stopę.
MUSZĘ SIĘ NAPIĆ
To gruba sprawa.
TO SIĘ DZIEJE CZY SIĘ NAĆPAŁEM?
To jego ostateczne...
„Walcie się.
Chciałem sławy, a teraz o mnie powiedzą”.
POKAZUJĄ TO W BBC
Paczki z pozostałymi kończynami ofiary
mogły zostać wysłane do innych państwowych instytucji.
Wiedział, że zwróci na siebie uwagę całego świata.
Gdy o tym mówię, wracam do tego, co wtedy czułam.
Byłam roztrzęsiona.
Każdy by tak zareagował.
Nie ma człowieka, którego coś takiego by nie przerosło.
Ciężko pracujesz, by czemuś zapobiec, a to i tak się dzieje.
Zastanawiasz się: „A może przesadziłam?”.
„Czy zrobiłam wszystko, co mogłam?”
„Tak, skarbie. Może nawet zrobiłaś za dużo.
Możliwe, że go podpuściłaś.
Poświęciłaś mu uwagę, która go uzależniała.
Wciąż chciał jej więcej.
Potrzebował jej”.
Obwiniasz się na wiele sposobów.
Robi ci się niedobrze. Boli cię brzuch.
Wymiotujesz, przestajesz jeść.
MAM DOŚĆ
Chciałam siedzieć w łóżku z psami i oglądać kiepskie programy.
NIE... JESTEŚ NAJLEPSZA
Potrzebowałam przerwy.
WYLOGUJ
Gdy usłyszano, że lewa stopa
trafiła do biura konserwatystów w Ottawie,
wysłano mnie do urzędu pocztowego w Montrealu,
dziesięć minut drogi od domu na Decarie.
Na paczce był kod kreskowy,
który pozwolił nam zidentyfikować pocztę,
z której nadano przesyłkę.
To tutaj.
To ta apteka.
Poczta znajduje się w jej budynku.
Poprosiłem kierownika o nagrania z kamer.
Z czasu, w którym mogła zostać nadana paczka.
Facet przewija tam i z powrotem.
„Zatrzymaj”, mówię.
Widzimy człowieka...
w kolejce.
W rękach trzyma paczkę.
Spojrzałem na mojego partnera, a on spojrzał na mnie.
To był ten sam człowiek,
którego widzieliśmy na nagraniu z piwnicy.
Na sto procent.
Wiedzieliśmy już, że to nasz podejrzany.
Musieliśmy go zidentyfikować.
Spytałem kierownika o dokumenty
potwierdzające wysłanie paczki.
Kwity do transakcji podpisał niejaki „Rocco”.
Kierownik powiedział mi, że była jeszcze jedna paczka.
Zaskoczył mnie.
Czegoś takiego w życiu nie widziałem.
Takie rzeczy działy się tylko w filmach.
To dziwaczna historia
pełna nieoczekiwanych zwrotów.
Konserwatystom wysłano odciętą stopę,
a dziś inna część ciała,
dłoń, trafiła do liberałów.
POSEŁ
Niepokoi mnie myśl, że ktoś postanowił wysłać partii politycznej
tę część ciała.
Kto wie, gdzie wysłano pozostałe?
Gdy usłyszałam, że nasz podejrzany
to Luka Rocco Magnotta,
którego miałam za ofiarę,
byłam zdumiona.
Wciąż jednak brakowało nam dowodów.
Nie mogliśmy niczego ogłosić.
Musieliśmy ustalić, jak pan Magnotta poznał swoją ofiarę.
Jak zwabił ją do swojego mieszkania?
Te wszystkie szczegóły...
wsparłyby dowody, które już zgromadziliśmy.
Usłyszałam głośne walenie do drzwi.
Od drzwi wejściowych i bocznych dobiegał straszny huk.
Jakby ktoś się włamywał.
Złapałam za telefon.
Chciałam wezwać policję.
W oknach ujrzałam światła latarek.
Doczołgałam się do okna
i wyjrzałam przez niewielką szparę.
Ujrzałam policjanta i zaczęłam dygotać.
Był środek nocy, a nocne wizyty policji nie wróżą dobrze.
Otworzyłam drzwi i wreszcie zobaczyłam całą ulicę.
Wszędzie stały wozy policyjne.
Pod drzwiami było dwóch funkcjonariuszy.
Kazałam im wejść.
Jeden z nich
spojrzał na coś za mną.
„Jest mniejszy, niż myślałem”.
„Jest pani matką Luki Magnotty?” „Tak”, odpowiedziałam.
Zaczęłam ich wypytywać: „Czy coś się stało z moim synem?”.
„Nie, tylko go szukamy”.
A ja na to: „Chodzi o te filmy z kotami?”.
„Czy pani syn jest w domu?”
„Nie. Dlaczego go szukacie?”
Nie odpowiedzieli.
Po prostu wyszli.
Zadzwonił do mnie nasz detektyw z policji w Toronto.
Był na urlopie i o niczym nie wiedział.
Gdy wrócił, koledzy powiedzieli mu, co się wydarzyło.
Policja z Montrealu szukała Luki Magnotty.
Szukałem tego człowieka przez dwa lata,
tydzień w tydzień,
a teraz policja nazwała go zabójcą.
To było nierzeczywiste.
O RANY!
MUSIMY ZEBRAĆ WSZYSTKIE DOWODY W JEDNYM PLIKU
GDZIE JEST BAUDI, DO CHOLERY?
Wciąż nie wiedzieliśmy, kim była ofiara.
Wezwano mnie do mobilnego centrum dowodzenia.
Gdy tam weszłam,
patrzyły na mnie cztery pary oczu.
Koledzy powiedzieli, żebym usiadła.
Otrzymaliśmy maila informującego o filmie,
który robił furorę w sieci.
Włączyliśmy go.
Miałam przed sobą mordowanego człowieka.
Badając sprawy zabójstw,
zajmujesz się morderstwami po fakcie.
Tym razem
byłam świadkiem zabójstwa.
Jakbym stała za plecami mordercy,
patrząc, jak zabija.
Musieliśmy przerwać.
„To nie może być prawda”, powiedziałam.
Pozostali nie czuli tego, co ja,
bo nie przeglądali tamtych śmieci.
Pierwszy szok:
ten plakat.
Widziałam go w śmieciach.
Nie sądziłam, że miał jakieś znaczenie.
To było całkowicie odrealnione.
Ale jedno wiedziałam:
to wszystko wydarzyło się w mieszkaniu 208.
W kolejnej scenie tamten człowiek siedzi w wannie.
Woda jest odkręcona.
Ten ktoś bawi się głową.
Obraca ją wokół jej osi.
Wtedy po raz pierwszy...
zobaczyłam twarz ofiary.
Po raz pierwszy dopasowałam twarz do znalezionego tułowia.
To był młody Azjata po trzydziestce.
Potem widać czarno-białego psa.
Tamten człowiek trzyma nóż.
Tego było za wiele. Musiałam wyjść.
To był obłęd.
Wracam...
i widzę...
Muszę przerwać.
Wiedziałem już, jak wyglądał podejrzany.
Przeglądaliśmy kolejne nagrania
z budynku na ulicy Decarie.
Skupiłem się na kilku dniach przed znalezieniem tułowia.
W pewnej chwili zobaczyłem...
dwóch mężczyzn przed trzydziestką wchodzących do budynku.
Jednym z nich był podejrzany z nagrań z poczty.
Ten drugi nie wyglądał na białego.
Miał ciemniejszą karnację,
mógł pochodzić z Azji albo Ameryki Południowej.
Zacząłem przeglądać zgłoszenia o zaginięciach.
Wtedy trafiłem na nazwisko Jun Lin.
Jun Lin był moim najlepszym przyjacielem.
W niedzielę wieczorem,
w porze kolacji, zadzwonił do mnie były chłopak Jun Lina.
Spytał, czy go widziałem...
w ostatnich dniach. Zaprzeczyłem.
Jun Lin nie odzywał się do niego od 60 godzin.
To było bardzo nietypowe.
Jun Lin był osobą,
która zawsze informowała innych o zmianach planów.
Był dość nieśmiały.
Nie był zdeklarowanym gejem.
Dlatego przyjechał do Kanady.
Chciał mieszkać w liberalnym, otwartym środowisku.
To...
budynek, w którym mieszkał Jun Lin.
Gdy tu dotarłem, drzwi były zamknięte.
Musiałem wezwać dozorcę,
żeby wpuścił mnie do budynku i mieszkania Jun Lina.
Wszedłem do kuchni.
Na kuchence była patelnia z olejem, a obok leżały gotowe do usmażenia jajka.
Kot...
wyczołgał się z sypialni.
Szorował brzuchem po podłodze.
Chyba nie jadł od kilku dni.
Jun Lin traktował tego kota jak własne dziecko.
Nie zostawiłby go bez opieki na tak długo.
Natychmiast wezwałem policję.
Kazali mi zostać na miejscu. Chcieli porozmawiać.
Wtedy...
poczułem, że...
coś jest nie tak.
Była czwarta nad ranem.
Chciałem pojechać do mieszkania Jun Lina
i zdobyć przedmioty, z których moglibyśmy pobrać DNA.
Zabraliśmy szczoteczkę do zębów i butelkę wody.
Policjanci nic mi nie powiedzieli.
Ale usłyszałem plotkę...
o drastycznym filmie z zabójstwa krążącym po sieci.
Ofiara miała być Azjatą.
MORDERSTWO WIDEO AZJATA
Znalazłem film zatytułowany...
1 Szaleniec 1 Szpikulec.
Nie widziałem całości,
tylko go przejrzałem.
Na samym końcu było zdjęcie.
Facet trzymał odciętą głowę.
Właśnie wtedy...
zidentyfikowałem Jun Lina.
Minęły 24 godziny od znalezienia ciała.
Wciąż użalałam się nad sobą,
oglądając kiepskie programy.
Ofiarą...
...33-latek o nazwisku Jun Lin, student Uniwersytetu Concordia.
Nagle gruchnęła wieść o Jun Linie.
Staramy się usunąć ten okropny film z sieci.
To nie fikcja.
Musimy znaleźć podejrzanego.
Prosimy wszystkich o pomoc.
Pomyślałam, że gliny wciąż szukają Luki,
więc muszę się wreszcie ogarnąć
i wrócić do mojej drużyny.
Musiałam go dopaść.
JESTEM. MUSIAŁAM COŚ ZROBIĆ
WITAMY
Chciałam ustalić, co Luka robił
bezpośrednio przed zabójstwem.
Pomyślałam o...
tamtym psie.
Luka musiał gdzieś go zdobyć.
Ludzie często pytają o darmowe psy na Craigslist.
Rozpoczęliśmy poszukiwania.
Czytaliśmy każde ogłoszenie, w którym było coś
o oddawaniu lub poszukiwaniu psów.
Jedno z nich...
SZUKAM PSA
...zamieszczono cztery dni przed zabójstwem.
„Cześć, mam małe mieszkanie.
Szukam dowolnego psa.
Potrafię się nim zająć. Moja rodzina prowadziła sklep zoologiczny”.
To nie wzbudziłoby w nikim podejrzeń, ale ja przypomniałam sobie,
że jeden z aliasów Luki,
Władimir Romanow, rok wcześniej zamieścił wpis.
Napisał: „Moja rodzina prowadziła sklep zoologiczny”.
Mój mózg pracował na pełnych obrotach.
Ogłoszenie zamieszczono cztery dni przed zabójstwem.
Styl tekstu pasuje do Luki.
Mieliśmy już psa.
Musieliśmy jeszcze odkryć, jak Luka poznał swoją ofiarę.
Trzymaliśmy się Craigslist, bo strona już raz się sprawdziła.
MĘŻCZYŹNI
ORAL GEJ
Pełno tego.
Luka zawsze popełnia ten sam błąd.
Robi spację przed przecinkiem i po nim.
Oprócz tego zawsze robi błąd w słowie „prawdopodobnie”.
Używa wyrażeń: „ciacho”,
„sexy chłopak”...
I tak dalej. Jest tego więcej.
Naprawdę łatwo go rozpoznać.
PORNO TO ZA MAŁO
SZUKAM TATUSIA
Następne...
I nagle...
ZABAWMY SIĘ
...spacja, przecinek, spacja.
Ogłoszenie zamieszczono 24 maja,
a zabójstwa dokonano 25 maja.
Treść?
„Szukam sexy chłopaka”.
„Sexy chłopak” to wyrażenie Luki.
„Nie będę ci ssał kutasa.
Przyślij zdjęcie.
Twarzy i całego ciała”.
I wreszcie: „Zamierzam nagrać film”.
DLA ZABAWY
To był Luka.
Wszystko zaczynało się składać.
Jun Lin i Luka Rocco Magnotta
wchodzą do mieszkania razem.
Obaj wyglądają na bardzo radosnych.
Ale później z budynku wychodzi tylko jedna osoba.
Ma na sobie żółtą koszulkę,
którą wcześniej nosił Jun Lin.
Raport toksykologiczny wykazał obecność oksazepamu
w krwi pana Lina.
To środek uspokajający.
Resztki tego samego leku znaleziono w butelce po winie.
Mam nadzieję, że pan Lin był nieprzytomny,
gdy pan Magnotta poderżnął mu gardło.
Luka Rocco Magnotta wraca do budynku.
Zatrzymuje się i przegląda w lustrze.
Jakby niczym się nie martwił.
Niesie torbę.
Założyliśmy, że były w niej rękawiczki
i inne narzędzia do uprzątnięcia miejsca zbrodni.
Gdy zdobyłam nakaz przeszukania mieszkania 208,
wszyscy włożyliśmy białe kombinezony.
Nazywamy je króliczymi wdziankami.
Wchodzę do środka.
Wyczuwam dwa zapachy:
środka czyszczącego
i krwi.
Trudno opisać zapach krwi.
Przypomina woń mielonego mięsa,
które leżało na blacie przez kilka godzin.
Mieszkanie zdecydowanie pachniało krwią.
Zasłoniliśmy okna,
więc w mieszkaniu panowały ciemności.
Wtedy nasz biolog użył luminolu.
To specjalny płyn,
który silnie reaguje z krwią.
Łóżko, materac i ściana...
W tych miejscach pokój...
przypominał dyskotekę.
Ciemność i nagle wszystko zaczyna lśnić.
Jasnym stało się to, że ofiarę zabito
na łóżku.
Ciało przeniesiono później do łazienki.
Widać było, że sprawca
oparł tułów o drzwi.
„Rety”, myślałam.
Znowu to samo.
Czuję się, jakbym stała za mordercą i wszystko widziała.
Czuję tamto zabójstwo.
Czuję, co się tam wydarzyło.
Słyszę muzykę. Czuję zapach krwi.
Potem pomyślałam o tamtej piosence.
Luka lubi zostawiać wskazówki.
Jedną z nich była ta piosenka.
American Psycho to jeden z najlepszych filmów w historii.
Film otwiera scena, w której słychać „True Faith” New Order.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI BRETA EASTONA ELLISA
Postać Bale’a jest bardzo próżna.
Zawsze nosi idealne ciuchy.
Facet ma fioła na punkcie swojego wizerunku.
To był ważny trop. Luka miał obsesję na swoim punkcie.
Bardzo dbał o to, jak się prezentował.
Myślimy, że identyfikował się z postacią Christiana Bale’a.
Chciał sukcesów i pieniędzy.
Jebana, szkaradna suka.
SUKO
Ale był także szalonym zabójcą.
Zadźgam cię i wytaplam się w twojej krwi.
Seryjni mordercy nie kończą na jednym zabójstwie.
Zabijają wielu ludzi.
Luka będzie chciał powtórki.
W pokoju była garderoba.
Gdy do niej weszłam,
ze zdumieniem odkryłam napis na ścianie.
„Nie podoba wam się odbicie? Nie patrzcie w lustro. Mam to gdzieś”.
Nie wiem, czemu sprawca to napisał.
Poczułam się jak w thrillerze.
Przeraziło mnie jednak jedno zdanie.
„Mam to gdzieś”.
Skoro ten ktoś ma wszystko gdzieś,
to czy jest gotowy zabić znowu?
Czy mamy do czynienia z seryjnym mordercą?
Czy zabije ponownie?
Ma wszystko gdzieś.
Nasze przerażenie było nie do opisania.
Siedzieliśmy w domach i myśleliśmy: „Gdzie on, kurwa, jest?”.
29 maja o 10.15
mieszkaniec zgłosił mocną woń wydobywającą się z uliczki
za budynkiem numer 5720 na Decarie Boulevard.
Ta sama osoba odkryła ludzki tułów w walizce podróżnej.
O godzinie 18.00 tego samego dnia
Partia Konserwatywna otrzymała paczkę...
W salonie był włączony telewizor.
Nadawano wiadomości na temat...
zabójstwa w Montrealu.
Mówili o tym w kółko.
Wciąż to samo: „morderstwo”.
Później usłyszeliśmy o filmie
krążącym w sieci, na którym zarejestrowano morderstwo.
O dziewiątej...
Potem był komunikat:
„Podejrzanym jest 29-letni mężczyzna”.
Pokazali zdjęcie i nazwisko.
Szukamy 29-letniego podejrzanego o nazwisku Rocco Luka Magnotta.
Przedstawiamy jego zdjęcie.
Szukamy 29-letniego podejrzanego...
Luka Magnotta.
Poszukiwany...
za zabójstwo.
Byłam zrozpaczona.
Jakby ziemia usunęła mi się spod stóp.
Nakaz obejmuje cały kraj.
Szukamy podejrzanego.
Jeśli ktoś posiada jakieś informacje, prosimy o kontakt. To bardzo ważne.
KURWA, PODALI JEGO NAZWISKO!
ZARAZ SIĘ ROZPŁACZĘ
To było dziwaczne uczucie.
Szef policji w Montrealu powiedział:
„Luka Rocco Magnotta”.
Długo na to czekaliśmy.
Z jednej strony poczuliśmy się docenieni,
a z drugiej wkurzeni.
Myślałem, że gdyby posłuchali nas trzy miesiące wcześniej,
Jun Lin wciąż mógłby żyć.
Policja z Montrealu wreszcie się z nami skontaktowała.
Chcieli dołączyć do naszej zamkniętej grupy z informacjami o Luce.
Wrzucaliśmy tam wszystkie dowody.
CZEŚĆ! JESTEM Z POLICJI
CHĘTNIE POMOŻEMY HEJ, JAMES
Wszyscy w grupie...
Potrząsaliśmy tylko głowami.
„Oni nie wiedzą, co ich czeka.
Popełnią ten sam błąd, co my: zlekceważą go”.
Wiedzieliśmy, że Luka był mistrzem uników.
Po zabiciu kotów uciekł z Toronto i przeniósł się do Montrealu.
Teraz zabił człowieka.
Na pewno zdążył się już wynieść,
ale nie wiedzieliśmy dokąd.
Coś mi przyszło do głowy.
W filmie z zabójstwa widać na ścianie plakat
do filmu Casablanca.
Ktoś napisał: „Widzieliście pierwszą scenę?”.
„Nie”. „No to sprawdźcie”.
Pomyślałem: „To kolejna wskazówka Luki!
On mówi nam, co planuje”.
Potem obejrzałem końcówkę.
Powinnaś być z Victorem.
To ty dajesz mu siłę.
Jeśli samolot wystartuje bez ciebie, będziesz żałowała.
Może nie dziś, może nie jutro, ale niedługo, do końca życia.
A co z nami?
Zawsze będziemy mieli Paryż.
Napisy: Aleksandra Basińska